Zmarł król Norwegii Harald V. Miał 89 lat
Król Norwegii Harald V zmarł w wieku 89 lat. Norwegianzcy mieszkańcy opłakują władcę, który przez dekady był symbolem kraju. Na tron wstąpi jego syn, książę koronny Haakon.
Norweski monarcha król Harald V zmarł w piątek w Oslo – poinformowały Rzeczpospolita, Defence24 oraz Litewskie Radio i Telewizja (LRT). Miał 89 lat. Informację o jego śmierci potwierdziły również PolsatNews.pl oraz Plejada.
Zasłużony władca
Harald V od ponad trzech dekad sprawował władzę w Norwegii, obejmując tron w 1991 roku po śmierci swojego ojca, króla Olafa V. Był jednym z najdłużej panujących monarchów europejskich, którego dynastia wywodzi się z linii Glücksburgów.
Jak podaje Żeglarski.info, Harald V zasłynął nie tylko jako głowa państwa, lecz także jako utalentowany żeglarz. Brał udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1964, 1968 i 1972 roku, odnosząc sukcesy w klasie Soling. Ta dualna tożsamość – monarcha i sportowca – czyniła go unikalną postacią na europejskiej scenie politycznej.
Następca na tronie
Zgodnie z norweskim prawem sukcesyjnym na tron wstąpi książę koronny Haakon, najstarszy syn zmarłego króla. Jak informuje Pudelek.pl, Harald V nie doczekał się jednak obecności żony podczas ostatnich chwil życia – królowa Sonja nie przebywała wówczas w szpitalu.
Żałoba w Norwegii
Śmierć monarchy wywołała głęboki smutek w całym kraju. Polskie Radio 24 donosi, że mieszkańcy Norwegii masowo oddają hołd zmarłemu władcy, gromadząc się przy pałacu królewskim w Oslo oraz w innych miejscach symbolicznych dla dynastii.
Harald V przez cały okres panowania cieszył się wysokim zaufaniem społecznym Norwegów. Radio Plus zwraca uwagę, że jego następca, książę Haakon, odziedziczy państwo stojące przed poważnymi wyzwaniami, w tym kwestiami związanymi z transformacją energetyczną i polityką wobec Arktyki.
Dziedzictwo
Harald V pozostanie w pamięci jako monarcha, który przeprowadził Norwegię przez okres intensywnych przemian społecznych i gospodarczych. Jego stabilne rządy przypadały na czas prosperity kraju oraz umacniania pozycji Norwegii jako jednego z liderów skandynawskiego modelu państwa opiekuńczego.